Vandaag ga ik naar Yosemite!
Daar kijk ik eigenlijk al de hele vakantie naar uit, woehoe!
Ik heb vannacht redelijk
geslapen, maar om 6 uur houd ik het weer voor gezien. Ik weet dat Marcel bij
pap en mam is en dat hij z’n laptop heeft meegenomen. Dus zo’n beetje het eerste
wat ik doe is mijn laptop en skype opstarten. En ja, ze zaten op me te wachten.
Toch wel fijn om pap en mam eens een keertje goed via skype te zien.
Na ruim een uur, volgens mij
zelfs anderhalf, zeg ik pap, mam en Marcel toch gedag, wat ik wil vroeg op pad
naar Yosemite. Om 7:50 zat ik bij 55F graden in de auto om, na een korte tank-
en boodschappenstop op pad te gaan naar Yosemite. Inmiddels heb ik besloten om
de panoramatrail toch te gaan lopen, dus ik moet de bus reserveren. Dat had ik
op de hotelkamer al geprobeerd, maar dat lukte niet. Vervolgens zag ik bij een
restarea een telefoon, maar dat tarief vertrouwde ik niet. Dus controlfreak als
ik ben, zat ik alweer in de stress dat ik de bus nog niet had reserveerd… Stel
je voor: wíl ik hem eindelijk gaan lopen, kan het niet omdat de bus vol zit…
Nou ja, maar hopen dat ik in het park kan reserveren.
Rond 9:15 kom ik bij het park
aan. Ik voel van alles: kriebels in mijn buik, geluk, verdriet, spanning,
opwinding… noem maar op. Het is echt heel bijzonder! Als ik het park inrijd, en
inmiddels al een aantal mijl op de Tioga road rijd, kan ik me helemaal niet
voorstellen dat deze weg in de winter helemaal volgesneeuwd ligt. Er is nu
bijna geen sneeuw meer te bekennen.
Maar het is hier super mooi!
De bergen met nog een klein beetje sneeuw op de toppen, het stromende water, de
groene omgeving, de rust, echt geweldig. Ik ben echt overdonderd door de
schoonheid.
Omdat ik nog een beetje in de
stress zat over de hikersbus ben ik eerst naar het visitors center gereden.
Daar kon ik met Yosemite Tours bellen en heb ik de bus gereserveerd! Ik ga hem
echt lopen! Spannend!
Om half 11 begon ik aan mijn
eerste trail. Hiervoor heb ik eerst al mijn eten, drinken en de toilettas
opgeborgen in een bearbox. Er lopen nogal wat beren rond hier in Yosemite en
als ze maar een aanwijzing hebben dat er iets lekkers in je auto zit, breken ze
hem open. Daar ben ik dus doodsbang voor, dus ik heb alles waar maar een beetje
geur aan zit uit mijn auto verbannen. Nou ja, ik ben begon dus aan mijn eerste
trail: de Soda Springs Trail. Het is een heel korte trail, maar wel mooi. Je
ziet echt Alpenachtige landschappen met als juweeltje de Soda Springs. Dit zijn
bronnen waar het water uit de grond omhoog borrelt. Je ziet dus het poeltje
echt borrelen, maar nog mooier zijn de kleuren. Van mintgroen naar rood, echt
onvoorstelbaar.
Na een uurtje ben ik terug bij mijn auto en ga verder naar Tenaya Lake. Ik wilde daar ook een trail gaan lopen, maar om nu alleen om dat meer heen te lopen vond ik niet zo spectaculair. Dus na wat foto’s ben ik terug gegaan naar mijn auto en heb ik aanstalten gemaakt om naar de camping te rijden. Onderweg nog even bij Olmsted Point gestopt. Wat heb je daar een magnifiek uitzicht over de vallei zeg!
Het is maar goed dat ik op
tijd door ben gaan rijden naar de camping, want het is toch nog een heel eind
rijden en slingeren. En hoe verder je bij de vallei komt, hoe drukker het
verkeer. Het parkeren van je auto kun je wel vergeten. Toen ik de vallei inreed
had ik om 13:55 de eerste blik op een echte waterval, de Bridalveil Fall. Ik
kon er geen foto van maken, want ik zat in de auto, maar het was wel een
geluksmomentje.
Uiteindelijk ben ik rond kwart
over 2 op mijn kampeerplaats gearriveerd. Bij het inchecken heb ik natuurlijk
de nodige veiligheidsmaatregelen te horen gekregen. En wat blijkt, gisteren of
eergisteren hebben ze overdag 2 beren op de camping gezien! Whaaa… eng! Ik hoop
echt dat ze wegblijven hoor!
Mijn buren, Gary en Ann, waren
ook net gearriveerd. Ik heb nog uitgebreid met ze staan kletsen. Zij hebben de
hele zomer (lees 5 maanden!) de tijd om met hun camper Amerika rond te trekken.
Tot nu toe bevalt het ze nog prima. Ik moet er niet aan denken hoor, 5 maanden
in zo’n camper leven. Ik heb toch wel weer behoefte aan de luxe van thuis J.
Na dit alles ben ik richting
de Yosemite Lodge gegaan om mijn ticket voor de hikersbus op te halen. Nu kan
ik echt niet meer terug! Ik vind het echt wel spannend hoor, maar ik ga gewoon
mijn tijd nemen en genieten van alles om me heen. Ik heb geen haast…
Toen (rond half 4) werd het wel eens tijd voor lunch. Ik had eigenlijk alleen een burger besteld, maar kreeg er ook frietjes bij, nou ja, kreeg… Dat was dus weer een hele maaltijd. Maar die frieten van hier, nee, ik ben er toch niet zo dol op hoor. Echt van die Mac-frieten met veel te veel zout! Maar goed, het is niet anders. En ik had ook wel erge honger, dus het ging er wel in. Gevolg wel dat ik vanavond dus helemaal geen honger heb…
Zo, toen was alles geregeld
(tent staat, bus geregeld, gegeten), dus tijd om dingen te gaan bekijken. Het
werden de Lower Yosemite Falls. Een heel korte trail leidt je naar de waterval.
En het uitzicht is spectaculair. Wat een geweld zeg! En dat komt allemaal door
smeltend water, in de zomer droogt deze waterval helemaal op. Echt bizar. Maar
wel echt genieten. Zoiets moois zie je in Nederland niet hoor. Eigenlijk baalde
ik er best van dat ik dit met niemand kon delen…
Omdat ik morgen een zware dag
op het programma heb staan, ben ik maar op tijd naar mijn tentje gegaan. Even
mentaal en fysiek voorbereiden. Morgen moet ik vroeg weg, dus ik kan beter maar
vast alles klaarzetten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten