Na een redelijk goede, maar koude, nacht ben ik op mijn
gemakje opgestaan. Ik heb rustig ontbeten en mijn tent afgebroken, en daarna
ging ik op naar de stallen! Ik heb vandaag paard gereden! Het was geweldig! In
een groepje van 6 gingen we onder begeleiding van Joe de canyon van Bryce in.
Ik had het genoegen om op Snip te rijden. Een echt paard (een muildier), die
erg braaf was. Tijdens de tocht hebben we ‘perfume point’ gepasseerd, het punt
waar zo ongeveer ieder paard even gaat staan plassen :D. Verder hebben we
allerlei mooie rotsformaties gezien en verhalen over het landschap gehoord. Zo
is de Mistle Toe helemaal niet zo romantisch als hij met Kerst doet vermoeden.
Het is namelijk een schimmel die in bomen groeit, waar de bomen uiteindelijk
aan dood gaan. Nou ja, verder zijn we nog een eekhoorn, wat hertjes en jawel,
een ratelslang (!) tegen gekomen. Vooral die laatste was even eng. We ging een
hoekje om en ineens hoorde de gids die slang ratelen, toch wel een beetje in
paniek beval hij ons de paarden flink aan te sporen om door te lopen. Het ging
helemaal goed, al sloegen de laatste 2 paarden wel even op hol. Al met al
hebben we zo’n 1,5 uur rondgestapt. Wat een ervaring!
Na het paardrijden ben ik naar Zion gegaan, waar ik om
half 12 aankwam. Ik kwam aan bij de oost-ingang wat betekende dat ik nog een
hele weg moest afleggen voordat ik echt in het park was. Nou, die weg was ook
een beleving hoor! Haarspeldbochten en een behoorlijk lange tunnel. Jammer dat
de parkeerplaats bij de trail die ik wilde gaan lopen vol was… Dan maar niet,
want ik zou niet nog een keer over die weg gaan hoor!
Eenmaal in het ‘levendige’ gedeelte van het park kwam ik
er al snel achter dat het razend druk is! Een parkeerplaats zoeken bij het
visitors center is onbegonnen werk, dus ik ben meteen doorgereden naar de
camping. Ik heb weer een mooi plekje uitgezocht. Eenmaal geparkeerd merkte ik
wel dat ik wederom doodop was. Dus ik ben maar uitgestapt en heb volgens mij
eerst een uur wezenloos voor me uit zitten kijken. Maar ja, toen moest ik toch echt mijn tentje
op gaan zetten. Mijn buurman, Bill, bood aan me te helpen, maar stoer als ik
was sloeg ik dat af. Ik heb dat tentje immers al zo vaak opgezet. Maar na mijn
haringen nog krommer te hebben geslagen, en het helemaal gehad te hebben met
kamperen, heb ik Bill toch maar om hulp gevraagd. De ondergrond is keihard,
maar hij weet de haringen er toch redelijk goed in te krijgen. Bill is redelijk
praatgraag, maar ik wilde ook nog wat van het park zien, nou ja, het zou zonde
zijn als ik dat niet zou doen. Dus rond de klok van 4 ben ik op pad gegaan naar
het visitors center, waar ik al snel de shuttle het park in heb genomen. Bij de
trailhead voor de emerald pool ben ik uitgestapt, maar aangekomen bij het
trailhead realiseerde ik me dat ik helemaal geen zin had om te gaan wandelen.
Dus dan maar even een grilled chicken burger halen bij het café, dan had ik het
diner tenminste ook al gehad… Maar ja, ondertussen had ik nog steeds niets van
het park gezien. Dus snel weer de shuttle gepakt. Dit keer naar Weeping Rock,
een korte trail naar een berg/rotswand die ‘huilt’. Dat was schitterend! Blij
dat ik toch even heb doorgezet. Ik heb me uitgeleefd met het maken van foto’s,
maar het was toch niet makkelijk om de regen die van de rotsen afkwam goed te
vangen. En 2 domme acties maakten het niet makkelijker. Domme actie 1: ik was
mijn ND-filter vergeten, dus lange sluitertijden kon ik ook wel vergeten. Domme
actie 2: ik had geen extra geheugenkaartje meegenomen en het huidige kaartje is
inmiddels vol. Dan kan ik wel gaan verwijderen, maar dat is ook zoiets… Ach, ik
had al wat mooie plaatjes geschoten en de zon was al weg aan het gaan, dus maar
weer terug naar de camping.
Bij de camping aangekomen heb ik echt nog een hele poos
met Bill zitten kletsen. Wat een heerlijke man is het toch! Hij blijkt gewoon
al 81 te zijn en pas een hartaanval te hebben gehad. Toch reist hij, ook 30
dagen, in z’n eentje door Amerika. Petje af hoor! We praten echt over de meest
uiteenlopende dingen: over welke route we reizen, over z’n vrouw die Alzheimer
heeft, over het leven en hoe je het kunt (zou moeten) leven, echt bijzonder.
Maar rond de klok van 8 kap ik toch wel af, want ik wilde aan mijn verslag
werken en ik wil om kwart over 9 het avondprogramma gaan bijwonen. Vanavond
gaat het over de natuur in Zion, ik ben benieuwd wat ik ga leren.
Overigens heb ik vandaag wel gerealiseerd dat ik helemaal
klaar ben met kamperen! Iedere keer dat gehannes met het opzetten van dat
tentje… Maar ja, nu nog 2 nachtjes en dan in Yosemite nog 3 en dan is het
klaar. Ik heb namelijk besloten dat ik blij moet zijn en in Mammoth Lakes (of ergens
anders, wie weet) pak ik gewoon een motel!
En ow ja, Observation Point of Angels Landing gaat het
ook niet worden. Ik ben gewoon veel te moe en heb geen zin om zo’n lange trail
te gaan lopen. Ik ga morgen wel wat kleinere trails lopen en genieten van het
water. Wat een heerlijkheid zeg, een park met een rivier en watervallen. Die
heb ik echt gemist! Ben geloof ik een beetje rotsenmoe J
Edit: Die praatjes met de rangers zijn eigenlijk best
leuk. De voorstelling van vanavond ging over het waterleven in Zion. Er zijn 3
bronnen van water: de Virgin River, smelt-/regenwater dat via de rotsen naar
buiten komt en poeltjes. Deze 3 bronnen hebben hun eigen kenmerken en leven.
Wat ik nog het mooiste vind, is het water dat uit de rotsen komt druppelen. Het
bovenste gedeelte van de rotsen bestaat uit Navajo Zandsteen en dan neemt enorm
veel water op. Onder het zandsteen zit Kayenta gesteente dat een stuk minder
poreus is. Als het water dus door het zandsteen heen is gesijpeld en bij het
Kayenta gesteente aankomt, zoekt het z’n weg naar buiten. Daardoor ontstaan de
mooie punten als Weeping Rock waar tuinen aan de rotsen hangen J.
Toen de voorstelling was afgelopen, rond 22:00uur, was
het inmiddels stikdonker geworden. Dat leidde tot weer een domme actie: geen
zaklamp meegenomen. Voorgaande avonden was de maan zo prominent aanwezig, dat
het geen probleem was om de weg terug te vinden. Maar vanavond was het echt
stikdonker, geen maan te bekennen! Die zat waarschijnlijk nog achter de rotsen.
Na wat dwalen zag ik een aantal mensen, die wel zo slim waren om een lamp mee
te nemen, een zandpad naar boven nemen. Die heb ik maar gevolgd, want dat was
wel het pad naar de C-loop, waar ik mijn tentje heb staan. En toen heb ik mbv
van de afstandsbediening van mijn auto mijn tentje teruggevonden… (De lampen
gaan aan als ik hem ontgrendel). Dus… morgenavond gaat de zaklamp mee!
Omdat de maan er nog niet was, was er wel een prachtige
sterrenhemel! Dus: fotograferen! In de eerste instantie zat ik vanuit de losse
hand te hannesen, maar dat werkt niet. Dus al snel heb ik mijn statief en
afstandsbediening erbij gepakt. Zelfs met statief was het nog hannesen, maar al
een wonder had ik bij toeval de grote beer erop staan! Op standje S kon ik niet
verder dan een sluitertijd van 30 seconden. Dat snapte ik niet, dat moet toch
langer kunnen? Dan maar naar M, autofocus uitgezet en focus op oneindig gezet.
Diafragma zo groot mogelijk en wat bleek, voor de sluitertijd kon ik voor Bulb
kiezen. Nu had ik daar al veel over gehoord, maar hoe werkt dat nou eigenlijk?
Slimme ik had al snel door dat je in de Bulb-stand de sluitertijd bepaald door
de ontspanknop ingedrukt te houden. Je voelt hem al aankomen: 5 minuten met je
vinger op de ontspanknop werkt niet. Dus dan met de afstandsbediening en dat ging
perfect! Ik heb een paar aardige foto’s weten te maken, zo voor de eerste keer.
Uiteindelijk ben ik om half 12 maar naar bed gegaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten