Terugblik

Inmiddels ben ik alweer bijna een week thuis. Ik heb toch wel redelijk last van een jetlag: 3 uur ’s nachts ben ik klaarwakker en als we opstaan, tot diep in de middag, ben ik doodmoe… Langzaamaan gaat het wel beter, maar het is nog niet zo als het was. Ik ben blij dat ik deze week nog vrij ben van mijn werk!

Ondertussen heb ik de foto’s en filmpjes op mijn pc gezet. Ik heb geloof ik 110 filmpjes gemaakt en ruim 3500 foto’s! Dat wordt nog een hele klus om die uit te zoeken en in een boek te verwerken. Maar, het is wel een goede manier om herinneringen op te halen. Want, eerlijk is eerlijk, die eerste paar dagen van mijn vakantie zijn al erg ver weg! Er is zoveel op me af gekomen, het is moeilijk om alles te onthouden.

Als ik terugkijk op de vakantie, ben ik heel blij met hoe alles is verlopen. Eigenlijk alles is goed gegaan en ik heb eigenlijk geen problemen/tegenvallers te verwerken gehad:

-          Niets verloren

-          Niet gestolen

-          Niet (echt) ziek geweest

-          Geen (bijna) ongelukken

-          Alle overnachtingen waren goed geregeld

-          Genoeg geld / credit

-          Goed weer, op wat wind na dan…

Tuurlijk, ik heb ups en downs meegemaakt, maar dat wist ik van tevoren. Op de momenten van de downs voelde ik me natuurlijk klote, maar als ik dan weer in een park liep ofzo, was ik die down snel vergeten. Ja, ik heb zeker veel meer ups gehad! Wat heb ik toch bijzondere dingen gezien. Ik had eigenlijk alles al op internet en tv gezien, maar om dat alles in het echt te zien is toch wat anders! En als ik nu de foto’s, mijn eigen foto’s, terugkijk, dan voelt dat toch bijzonder: daar ben ik gewoon geweest!

En heb ik deze vakantie nog wat geleerd? Jazeker! Ik ben tot meer in staat dan ik soms van mezelf denk, maar ik moet mezelf soms een flinke schop onder de kont geven. Niet zo bij de pakken neer gaan zitten en genieten. Vooral genieten!

En wat ik ook heb geleerd is dat ik wel heel erg van Marcel en mijn familie houd. Jeej, wat voelde het goed om ze weer in mijn armen te sluiten. Ik heb ze echt gemist. En wat ben ik ze dankbaar, vooral Marcel, dat ze me dit gunden en me gedurende de hele reis zo gesteund hebben.

Het was een reis om nooit te vergeten! (en om nooit meer over te doen ;)).