Heerlijk geslapen vandaag! Half 7 ben ik maar
‘opgestaan’. Dat betekent dus dat ik, in bed liggend, de lamp en laptop heb
aangedaan. Na een rondje chatten met het thuisfront ben ik lekker gaan douchen
en heb ik me rustig klaar gemaakt om te gaan fietsen! Ik wilde niet te vroeg
gaan, want dan zou het nog te koud zijn, maar om half 9 was ik al op pad.
Om kwart voor 9 zat ik op de fiets, op weg naar Alamo
Square. Even wennen, in zo’n grote vreemde stad fietsen, maar het ging
eigenlijk best goed. Er zijn voldoende fietspaden en die zijn ook erg goed
aangegeven. Wat wel een beetje jammer is, is dat SF zo heuvelachtig is, pfff…
soms was het aardig doortrappen. Gelukkig had ik een fiets met 27
versnellingen, die kwamen goed van pas!
Bij Alamo Square aangekomen, wist ik niet zo goed waar ik
de Painted Ladies nou kon vinden. Omdat ik ook geen idee had of je met de fiets
het park in mocht, heb ik de fiets maar aan een paal vastgezet en ben ik gaan
wandelen. Uiteindelijk bleek dat de Painted Ladies misschien 20 meter verder
dan mijn fiets stonden J.
Leuk om even te zien, maar ik weet nu nog niet welk huis het huis van Full
House was. Wel zag ik dat de huizen niet aan elkaar vast zaten. Daar had het
broertje van Marcel me op gewezen. Toch apart hoor!
Na een helse tocht, veel bergop door de mist en kou, en
een tussenstop bij het Golden Gate Park, kwam ik rond kwart over 12 aan bij de
voet van de Golden Gate brug. De brug zelf was haast niet te zien, er hing
zoveel mist! Omdat ik als zo’n behoorlijke fietstocht achter de rug had, en er
zoveel mist hing, twijfelde ik echt of ik de brug wel op zou gaan. Maar ja,
zoals bij meerdere dingen deze vakantie bedacht ik: ‘ik ben hier maar 1 keer,
en als ik het niet doe krijg ik spijt’. Dus ik ben toch gegaan! Om 1 uur begon
ik met de oversteek en het viel reuze mee, helemaal niet zwaar ofzo. Wel
frisjes! Maar het was schitterend, je zag de mist echt langs de brug gaan en
soms waren de torens echt wel goed zichtbaar.
Veertig minuten en heel veel foto’s later was ik aan de
overkant. Eenmaal van de brug af, voelde het meteen 10 graden warmer! Dus
meteen mijn jack uit. Bij het uitkijkpunt heb ik nog even rondgehangen en
mezelf afgevraagd of ik door zou gaan tot Sausalito of niet. Als ik door zou
gaan, was terugfietsen geen optie. Maar eigenlijk had ik sowieso niet zo veel zin
om de brug weer op te gaan, dus ik heb besloten om door te gaan naar Sausalito
(en dan terug met de ferry). Toen ik nog even naar de wc ging, kreeg ik de
schrik van mijn leven: mijn camera! Hij was weg! Hij hing niet om mijn nek en
zat ook niet in mijn tas. Waar kan ik hem nou gelaten hebben? Niet op de
wastafel, niet bij de uitkijkpost. Pfff, ik had echt even paniek hoor. Het
flitste al door me heen dat ik gelukkig alle foto’s tot gisteravond op mijn
laptop heb staan. Maar dat het wel een gedoe zou worden met de verzekering.
Maar goed, terug bij mijn fiets begon er een lichtje te branden: hij zat nog in
het zakje aan het stuur… opluchting!
Nou ja, na nog even naar de wc te zijn geweest, ben ik op
mijn gemakje naar Sausalito gefietst. Daar kwam ik half 3 aan. Ik wilde de
eerstvolgende ferry terug naar San Fran. Dat was de boot van 15:20, dus die heb
ik maar genomen. Wachtend tot vertrek was het echt bloedheet, de zon scheen fel
en er was niet zoveel wind. Maar toen we gingen varen was het toch wel frisjes.
En hoe dichter we bij de pier kwamen, hoe minder ik van de Golden Gate kon
zien. Eenmaal bij de pier was de brug helemaal in de mist gehuld. Toch wel goed
dat ik ben gaan fietsen!
Op de pier ben ik nog even snel naar het HRC geweest,
maar ze hadden het shirtje nog steeds niet, dus ik heb er geen gekocht. Aan de
ene kant jammer, maar aan de andere kant: ach ja…
Ondertussen begon mijn kont wel heel veel pijn te doen,
dus ik ging weer terug naar het hotel. Ik heb de makkelijkste (lees vlakste)
route gekozen en onderweg nog even wat boodschappen gedaan. Om kwart over 5 was
ik weer in het hotel.
Nu zit het er eigenlijk wel op. Het is een raar gevoel.
Opluchting, spanning, voldoening, ‘spijt’, ik voel het allemaal tegelijk. Ik
ben heel blij dat ik morgen naar huis kan. Maar ik heb zo geen zin om te
vliegen! En ik heb ook wel een heel mooie vakantie gehad, ondanks de downs. En
ja, die 30 dagen zijn toch wel heel snel gegaan! Ik ben geloof ik wel blij dat
ik nog een weekje vrij ben als ik thuis ben. Kan ik rustig de dingen weer op
orde brengen (foto’s uitzoeken, credit cards checken, wasjes draaien,
bijslapen, bijkletsen).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten