Dag 2: San Jose - San Simeon

Ik heb vannacht redelijk geslapen, maar was al snel klaarwakker. Waarschijnlijk toch een jetlag. Om 2:30 uur lag ik wakker en besefte ik me dat het in NL overdag is. Dus ik mijn laptop erbij gepakt om te kijken of er iemand online was. En ja hoor, ik heb nog even heerlijk gechat met Linda. Ze is nog steeds een beetje emotioneel over dat ik weg ben en dat maakte mij ook weer emotioneel. Maar goed, het was fijn om haar even gesproken te hebben.

Om 6:00 uur ben ik dan toch opgestaan. Vanaf 6:30 uur kon je ontbijten, dus dat heb ik maar gedaan. Dat was wel echt een desillusie hoor! Er lagen voorverpakte muffins en van die voorverpakte zoete broodjes, soort koffiebroodjes/zeeuwse bolussen. Superzoet! En dat als ontbijt… Onderweg maar een paar boterhammen smeren ;).

Eigenlijk heb ik een geweldige dag gehad. Eerst naar Monterey geweest, daar was het geweldig! Al snel hoorde ik zeeleeuwen, maar ik zag ze nog niet. Op zoek dus. Maar eerst genieten van de zwaluwen die rijkelijk langs komen vliegen. De haven heeft echt een superschattige boulevard, met allerlei heel schattige winkeltjes. Aan het einde van de boulevard heb ik uiteindelijk de zeeleeuwen gevonden. Geweldig hoe ze daar op hun steigertje liggen. Daar heb ik echt van genoten, samen met het mooie weer. 

Maar, ik had een lange dag voor de boeg, dus de tijd begon te dringen. Op naar Point Lobos. Point Lobos was gelukkig niet ver rijden. Helaas was de parkeerplaats in het park vol, dus moest ik erbuiten parkeren. Een voor en een nadeel: geen entreegeld, maar wel extra lopen. Met het oog op de tijd was het nadeel een extra nadeel. Eenmaal in het park gaf een ranger me een advies voor de te lopen route. In de eerste instantie echt schitterend! Die kustlijn! Wauw! En dan ook nog bloemen die mooi in de bloei staan. Ik zou er uren kunnen spenderen. Maar ja, de tijd begon te dringen, dus ik moest doorlopen. De route die de ranger had geadviseerd was ik al snel kwijt, dus ik ben maar wat trails gaan volgen. Na een behoorlijke klim zat ik er even doorheen. In de stress van hoe lang het allemaal nog zou duren, of ik wel op tijd op de camping zou komen, plus het feit dat ik niet uitgebreid foto’s kon maken vond ik niet leuk. En toen ineens sloeg mijn humeur volledig om: ongeveer 10 meter voor stond een hertje! Twee reebruine ogen keken me glazig aan J. Schitterend! Natuurlijk mijn fototoestel gepakt, maar helaas is de foto waar het hertje het mooist op staat niet helemaal scherp. Maar goed, ik heb nog meer foto’s. Nou ja, na deze geweldige verrassing sloeg de stress weer toe en ging ik snel richting uitgang. Toch nog redelijk vroeg kon ik richting McWay Falls.

Tja, McWay Falls, langs de Pacific Highway 1. De kustroute is werkelijk schitterend om te rijden, alleen jammer dat het weer niet zo mooi was. Veel mist en/of wolken. Hierdoor was het uitzicht vaak niet zo mooi. Toch heb ik onderweg veel mooie dingen gezien. Het rijden ging overigens prima. Brede wegen en iedereen rijdt vrij rustig. Op een gegeven moment zou ik er volgens de TomTom moeten zijn, maar dat was een grapje ;). Ik stond bij het verkeerde park. Nou ja, snel maar weer in de auto en weer op weg. De tijd begon voor mijn gevoel echt te dringen. Na nog een paar keer voor niets te zijn gestopt, kwam ik dan toch bij McWay Falls aan. Het weer was spontaan opgeklaard en toen de waterval zichtbaar werd, sprongen de tranen van geluk me in de ogen. Wat een ontzettend natuurschoon! Zo mooi, echt onwerkelijk. De zon, de waterval, de zee, het strand, de rotsen, de geur van de planten, werkelijkwaar geweldig! Nu kon ik natuurlijk niet al te lang genieten, maar het was geweldig! Toen snel richting camping.

De weg naar de camping vond ik maar lastig. Een heel stuk bestond uit bochtige bergwegen waar je behoorlijk moest afremmen. Nu zijn de wegen gelukkig erg breed en is er overal een middenstreep. Maar zo’n automaat remt echt vrijwel niet op de motor af, dus soms moest ik behoorlijk in de remmen voor een bocht. Ik was echt blij toen de rechte weg terug was… Om half 6 ofzo kwam ik dus op de camping aan, meteen maar mijn tentje opzetten, want het was nog maar de vraag of mij dat ging lukken. Ja dus! Het ging echt voorspoedig. Wel blij dat ik mijn hamer heb gekocht, want die had ik hard nodig. En ook de pomp voor mijn luchtbed is heel welkom. Qua eten was het even behelpen maar ik heb toch nog een noodlesoep kunnen maken. Na het eten genoten van de zonsondergang en nu zit ik in mijn tentje.

Ik ben benieuwd hoe koud het vannacht gaat worden. Het is geloof ik al wat frisser aan het worden, maar onder mijn slaapzakje is het nog prima te doen. Ik word alleen nu al gek van de krekels…

Nou ja, ik ga maar afsluiten, het loopt nu tegen negenen, dus ik ga nog ff naar de wc een pit-toilet, ofwel een toiletpot met een heel ruim gat eronder waar alles rechtstreeks invalt. Gek genoeg ruik je helemaal niets… Als ik dat avontuur heb overleefd, ga ik nog maar even lezen en dan slapen.

Morgen volgens mij een wat rustiger dagje. Is ook wel fijn hoor, want dat gejaag van vandaag was toch niet zo’n succes…