Vanochtend schrok ik om half 7 wakker, ik heb echt wel
goed geslapen! Het is bijna volle maan en jeej, wat komt er dan veel licht
vanaf zeg! Dat had ik me nooit zo gerealiseerd, maar als je in je tentje ligt,
dan lijkt het alsof er iemand met een lamp op je richt.
Ondanks dat ik wat later dan normaal wakker was, had ik
besloten vroeg aan een wandeling te beginnen. Ik wilde eigenlijk naar de
Delicate Arch lopen, maar dat moet je echt ’s avonds doen. Dus toen maar een
andere trail, het zou de Devils Garden Trail worden.
Dus, snel ontbeten en snel afwassen, nou ja, dat was de
bedoeling. Tijdens de afwas kwam ik de familie Nedervelt (Dwayne en Kay) tegen,
wel Amerikaans ;). Heerlijk met ze gekletst en ze vonden het bijzonder dat ik
alleen was. Zij waren met z’n tweeen en hadden een schildpad op wielen als
mascotte: ze reizen met een kamper en dat is eigenlijk een huis op wielen, dus
een schildpad op wielen. Wel grappig. Nadat ik mezelf even had opgefrist, ben
ik nog even naar hun schildpad op wielen gekeken. En toen kreeg ik van de vrouw
(die toch wel een beetje apart was, misschien niet helemaal 100) een spelletje.
Ze wilde echt dat ik die aanpakte, dus dat heb ik ook gedaan. Het is zo’n
logisch nadenkspelletje. Erg leuk, maar ook erg frustrerend!
Nou ja, uiteindelijk ben ik iets over 8 op pad gegaan
naar de trail. Volgens mij ben ik kwart over 8 uiteindelijk begonnen en al
snel, 8:35 kwam ik bij de eerste Arch, de Landscape Arch, aan. Wat een
natuurschoon zeg! Echt een megagrote, fragiele boog. Zo fragiel dat er in 1991
nog een stuk vanaf is gevallen. Daardoor mag je er nu niet meer onderdoor, maar
het blijft een mooi ding om naar te kijken.
Na deze Arch ging ik op weg naar de volgende, de Double O
Arch. De wandeling was bijzonder, hij werd al snel zwaarder en toen ik pas net
op weg was kwam ik op een punt waar je echt naar boven moest klauteren. Twee
mannen voor mij waren op dat punt omgedraaid, dus ik zat met een dilemma.
Ondertussen kwam er meer mensen en zij gingen vrijwel allemaal omhoog. Een
Duitser zei ook: er is maar 1 weg! Dus ja, ik ben ook omhoog gegaan. En eerlijk
is eerlijk, het was minder erg dan het eruit zag! De rest van de route heb ik
met die Duitser gelopen, dat was echt erg gezellig en een welkome afwisseling.
Hij vond dat net zo. Hij reist ook alleen omdat zijn vrouw is overleden en hij
had ook wel behoefte aan wat meer contact dan het oppervlakkige praatje: How
are you doing, where are you from, how long are you gonna stay… Dus ja, samen
hebben we de rotsen overwonnen en uiteindelijk genoten van de Double O Arch,
weer zo’n geweldig natuurschoon! Daar hebben we even uitgerust en de nodige
foto’s gemaakt en toen zijn we weer teruggegaan. Ook de terugweg ging
razendsnel. Het is echt veel gemakkelijker als je met z’n 2-en loopt! Als
afsluiter ook nog even de 2 andere arches meepakt en toen toch echt terug naar
de auto. Uiteindelijk was ik rond 11:15 terug op de camping niet slecht al zeg
ik het zelf! En dat alles bij een, zeer winderinge, 81F (zo’n 27C).
Ik had het voornemen om op de camping even uit te rusten,
maar dat lukte niet. Kort nadat ik bij de camping aankwam, ben ik in de auto
gestapt en ben ik naar de Mac gereden. Genoten van een Premium Chicken Sandwich
en een chat met Marcel! Heerlijk! Dadelijk maar weer terug naar de camping en
dan vanavond de Delicate Arch trail lopen. Beloofd ook weer vermoeiend te
worden…
Terug in het park ben ik toch nog even bij het Windows
Section gestopt. Ik moest en zou die foto krijgen van de Turreth Arch door de
North Window. En dat is gelukt! Het was wel veel klim en klauterwerk, maar dat
vind ik stiekem best leuk J.
Na dit klim avontuurtje heb ik nog even in een zandstorm liggen tukken om
vervolgens op weg te gaan naar de Delicate Arch.
God, wat was die tocht zwaar zeg! Gelukkig vond ik
onderweg een medestander waardoor het een stuk makkelijker werd om naar boven
te klimmen. Eenmaal boven werd je bijna weggeblazen door de wind, niet normaal!
Wat ook niet normaal is, is de grootte van die arch. Zonder mensen erbij op de
foto kun je je echt geen voorstelling maken van hoe groot hij eigenlijk is!
Omdat het zo ontzettend waaide, en ik het idee had dat hij niet veel mooier zou
worden bij zonsondergang, ben ik vrij snel weer naar beneden gegaan. Dit keer
heb ik samen met Mike en (ik dacht) Julia gelopen. Een apart stel die het
wandelen een stuk makkelijker maakte.
Wat ik de afgelopen dagen wel heb geleerd, is dat ik het
eigenlijk wel heel erg goed heb. De mensen die ik heb ontmoet hebben allemaal
iets ergs meegemaakt. Zo hebben Dwayne en Kay hun zoon verloren, hebben die
Duitser en Mike beiden hun vrouw verloren, en Julia was bijna zelf omgekomen in
een terroristische aanslag. 10 anderen zijn daarbij wel omgekomen en zij heeft
bijna een jaar in het ziekenhuis gelegen… Ja, ik heb het zo slecht nog niet!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten